Ginące zawody
O wielu zawodach można dowiedzieć się dziś tylko z podręczników historii. Jak wyglądał proces ich zanikania i czy współczesne zajęcia też czeka zapomnienie?
Dzieje większości zapomnianych zawodów dobrze odzwierciedla historia kowalstwa. Było to rzemiosło popularne od 3000 r. p.n.e. aż do pierwszej połowy XX w. Bez niego rozwój nowoczesnej techniki byłby niemożliwy. Jednak to właśnie technika, że kowalstwo stało się zawodem pozbawionym znaczenia, a jego przedstawiciele zostali skazani na poszukiwanie pracy.
Kiedy powstały fabryki, zdolne wyprodukować wielkie ilości dóbr w krótkim czasie, różnego rodzaju rzemieślnicy przestali być potrzebni. Choć ich dzieła były tworzone z entuzjazmem i miały własny charakter, to niska cena fabrycznych zamienników zadecydowała o przekształceniu rynku pracy. Zaniknęło sitarstwo - sztuka ręcznego wyrabiania sit, kołodziejstwo - wytwarzanie kół i wozów, repasacja - naprawa pończoch, a nawet względnie młode zecerstwo - czyli zajęcie polegające na układaniu czcionek w maszynach drukarskich.
Flisacy, puszkarze, płatnerze, konwisarze, balwierze, wyoblarze, rymarze czy stelmachowie również byli cenionymi specjalistami, a skończyli jako ludzie, których ulubionym powiedzeniem stało się „szukam pracy”. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wkrótce ich los podzieli typowy pracownik górnictwa – zasoby węgla nie są przecież nieskończone. Ponadto zmniejsza się znaczenie garbarstwa (przetwarzania surowych skór), jako że coraz częściej wykorzystuje się ekologiczne wyroby skóropodobne, a wykorzystywanie naturalnych materiałów jest publicznie potępiane.
Można zaryzykować stwierdzenie, że świat zmienia się tak szybko, iż obecnie tylko rolnictwo jest zajęciem mającym zapewnioną przyszłość. Pewność ta nie oznacza jednak, że za pięć lat wciąż będą publikowane ogłoszenia o pracy dla rolników.
