Podróżnik ideologiczny?
Turystyka to hobby; podróżowanie wynika z zamiłowania. No, dla niektórych jest pracą. Ale czy może stać się ideologią?
Nie twierdzimy, że turystyczna ideologia musi oznaczać kult, którym jakiś maniak otoczy bilety lotnicze czy - dla hecy - tanie linie lotnicze. Twierdzimy, że może jednak polegać na czymś więcej, niż na regularnych wyjazdach na wczasy. Przykładowo, może wyrażać sprzeciw.
Czemu można się sprzeciwiać poprzez podróż? Wielu rzeczom. Marazmowi, na ten przykład. Błędnemu przekonaniu, że jest się skazanym na gnicie w tym samym miejscu. Bo czym tak naprawdę jest podróż? Ruchem. Nie ruchem samochodowym, samolotowym, nie ruchem kół środka transportu, w którym właśnie się znajdujemy, ale po prostu ruchem. Nie potrzeba pieniędzy, by zwiedzić cały świat. Potrzeba odwagi. Dlatego czasem w mediach słychać o tych “szaleńcach”, którzy z plecakiem na ramionach i paroma groszami w kieszeni pieszo przemierzają cały kraj. Tylko że oni nie mają nic wspólnego z szaleństwem. Oni są wolni.
Ideologia nie musi zresztą opierać się na sprzeciwie, ale - na przykład - na akceptacji. Być może zadeklarowany wędrowiec twierdzi, że człowiek powinien w życiu zobaczyć jak najwięcej? Wszak od tego jest życie: od doświadczania. Czyli czegoś, czego trudno zaznać, stale przebywając w jednym miejście, na jednym osiedlu, w jednym domu.
Jeżeli istnieją wyznawcy takich ideologii, to czy sa oni lepsi, czy gorsi od domatorów? Jeżeli zadajesz sobie to pytanie, przyjąłeś bardzo dziwny tok rozumowania. Ideologia jest ideologią; trudno porównać jedną do drugiej (jeżeli, oczywiście, obie nie czynią zła). Nie można jednak nie zauwazyć, że argumenty za podróżowaniem są dużo bardziej przekonywające niż argumenty za tkwieniem w miejscu. Twierdzisz, że jest inaczej? Cóż… tylko dla próby wybierz się na daleką wycieczkę - być może zmienisz zdanie. W każdym razie niczego nie stracisz.
