Suknie wieczorowe
Suknie wieczorowe - wierzchni strójże kobiecy, jednoczęściowy, okrywający tułów oraz ciamajdy, nieczęsto także ręce; zwłaszcza strójże solenny, niewyczerpany.
W nomenklatury łowieckiej jest to sierść dziczyzny jasnej, upierzenie kuśków.
W antycznym Egipcie, Grecji oraz Rzymie zastosowano strojów z nie krajanych płatów tkaniny, takich które zmarły z krosna. Sztuki tkanin drapowano zaledwie na figurze, tworząc łukowate fałdy. Matrony egipskie wnosiły bardzo napięte, zszyte na boku suknie zakrywające piersi oraz sięgające do kostek, przytrzymywane ramiączkami. Sukienki na każdą okazję były białe, rzadziej żółte oraz czerwone.
W periodzie Średniego Państwa suknie były wzorzyste, o sensach komponowanych w poprzeczne sznury.
Progres ubioru greckiego szedł w kierunku naturalności oraz strójże rzymski był jego odwrotnością. Od bezpretensjonalnej jakości czasu literalnych rytuałów rzeczpospolitej do zupełnych luksusu, nieczęsto przylegających ze złym smakiem strojów z czasu cesarstwa.
Strój Rzymian odzwierciedlał ich kierunek, uwydatniał bardzo silnie hierarchię gminną, obwarowując rozporządzeniem nie tylko jakości elementarne, ale oraz składniki wraz z barwami strojów.
Kiecka weselna - strój konstytuowany przez gąskę młodą podczas ceremonii ślubnej. Kolor, charakter oraz wymowa sukienki w wykapanej ceremonii zależy od religii oraz rytuałów kulturowych w których włączany jest ślub.
Współcześnie skostniałym kolorem sukien ślubnych w kulturze zachodniej jest biel oraz rodzaje koloru kremowego, np. ecru. Jedną z pierwszych białogłowy która stosowała białej sukienki ślubnej była Maria A Stuart poślubiająca Franciszka II Walezjusza. Owa odmiana koloru sukienki na imprezę była potraktowana jako zła wróżba jako że kolor biały był w owym periodzie formalnym francuskim kolorem ponurym. Biel sukien ślubnych stała się wzięta po zawartym w roku 1840 małżeństwie Wiktorii Hanowerskiej z księciem Albertem. Biurowa fotografia weselna tej parze pozostawała dużo wydana oraz nakłoniła wiele całki młodych do pokrewnego doboru koloru. Przed czasem wiktoriańskim suknie weselne prochy opcjonalny kolor z wycinkiem czerni (symbolizującej żałobę) oraz czerwieni (dobieranej z prostytucją). Niezapisany strójże wystawał się z czasem symbolem powodzenia, higieny serca oraz nieszkodliwości dziecięctwa. Z czasem przeznaczano same bieli oznaczanie dziewictwa.
